Bir ülkenin dış ilişkilerinde, bugünkü dünya konjonktürü açısından, herhangi bir bloka katılmaksızın ve herhangi bir ülke ile çatışmaksızın, gerek Doğu ve gerekse Batı bloku ile iyi ilişkiler sürdürülmesi, diğer bütün devletlere karşı ve konuda aşırı bir tutum izlenmesinden kaçınılmasıdır. Bir çok ülkeler, bir bloka mensup olmamakla beraber, yine de komşularıyla çeşitli anlaşmazlıklar içinde bulunmakta veya bloklarda birine veya hepsine karşı bir tutum izlemektedirler ki bu durumda ılımlı politika söz konusu olmaz. Üçüncü Dünya ülkeleri denen Asya-Afrikalı genç devletlerden bir çoğu bu durumdadırlar. Oysa İsviçre, İsveç, Avusturya, Finlandiya gibi ülkeler yukarıdaki nitelikleri olan bir dış politika tutumu içinde bulunmaktadırlar. Bunlar sadee ekonomik yönden bazı ülkelerle daha yakın ilişkiler sürdürmekte, fakat siyasi ilişkilerini genellikle her ülke ile iyi geçinerek ve onlara eşit davranarak bir anlaşmazlık çıksa dahi hiç bir askeri tedbiri sözkonusu etmeksizin tamamen barışçı çözüm yolları arayarak tam bir ılımlılık içinde yürütmektedirler.
Zencilerin siyasal ve ekonomik olarak ayrımcılığa tabi tutulmaları. İlk defa 1652 yılında Avrupalıların Afrikada sömürge hareketlerine girişmeleri ile başlayan zencilere ikinci sınıf muamele, özellikle Angola, Rodezya ve Güney Afrikada kendini yoğun biçimde hissettirmiştir. Zaman içinde diğer ülkelerde azalırken, 1910 yılındaki bağımsızlığından sonra Güney Afrika Cumhuriyeti’nde kurumsal bir nitelik kazanarak arttı ve 1950’den itibaren zirve noktasına ulaştı. Söz konusu ayrımcılık, zenci hareketinin lideri Nelson Mandelanın devlet başkanlığına seçildiği 1992 yılına kadar sürdü.
1965 yılında kurulan ve dünyada farklı etnik unsurlara, zenciler, kadınlara yada farklı din mensuplarına yönelik her türlü ayrımcılığa ve özellikle ırk ayrımcılığına karşı mücadele veren BM komitesi. Ayrımcı uygulamalar yapan ülkeler hakkında raporlar hazırlayan ve BM nezdinde alınacak aleyhte kararları etkileyen komisyonun 18 üyesi bulunmaktadır.