Herhangi bir yasal görev ya da sorumluluk olmaksızın, ilgili ülke vatandaşları tarafından bireysel olarak yürütülen diplomasi faaliyeti. Gönüllü propagandadan, lobi faaliyetlerine kadar çok değişik biçimlerde yürütülebilir.
Napolyon savaşları ardından Avrupa uyumu sistemini başlatan ve diplomatik protokol kurallarının oluşturan 1815 tarihli kongre. O tarihte kabul edilen ve çoğu günümüze kadar gelen kurallar, devlet adamları arasında diyalog kurulmasını zorlaştıran ve sinirli havanın doğmasına neden olan birçok protokol sorununu ortadan kaldırmıştır. Kabul edilen tüzükle diplomasi temsilcileri üç sınıf olarak tespit edilmiştir:
1-Büyükelçiler,
2-Devlet başkanlarının yanına gönderilen ortaelçiler,
3-Maslahatgüzarlar. Viyana Kongresinden yaklaşık 150 yıl sonra 1961 yılında yinen aynı kentte(Viyana) Birleşmiş Milletler tarafından toplanan Diplomatik İlişki ve Bağışıklıklar Hakkında Konferansta, benzer kategori kabul edilmiş ve diplomatik temsilcilerin yabancı bir devlette görevli oldukları sırada sahip oldukları ayrıcalık ve dokunulmazlıklar belli kurallara bağlanmıştır.
Gerek BM oturumları ve gerekse uluslararası konferanslarda, katılımcıların asıl katılması gereken kişiler olup olmadığını kontrol etmek üzere oluşturulan komite. BM’de söz konusu komitenin oluşumunda coğrafi dağılım esas alınırken, oturum öncesi belgelere ilişkin kontrol bir rapor halinde Genel Kurula iletilir. Komite, herhangi bir devlet temsilcisinin delegasyon belgelerini kabul etmeyebilir. Bunda teknik gerekçelerin yanısıra 1974 yılında kabul edilmemesinden olduğu gibi, siyasi gerekçeler de rol oynayabilir.